Z racji tego, że rozdział trzeci zaczyna się pisać (w tym miejscu podziękowania dla nenn za wsparcie i nieustanny doping oraz... dręczenie xD), wstawiam Wam drugą część wcześniej niż zamierzałam ;] Mam nadzieję, że ośmielicie się trochę z komentarzami, bo odsłony są, a nic nie piszecie czy Wam się podoba czy nie...
Akcja zaczyna się rozkręcać i obawiam się, że z tej czwórki zaplanowanych rozdziałów, zrobi się piątka. Podejrzewam jednak, że tylko ja nad tym faktem będę ubolewała... xD
No nic, nie marudzę więcej tylko życzę miłego czytania.
Enjoy~!
Rozdział II
Podróż
karetką pamiętał jak przez mgłę. Był świadom tego, że sanitariuszka, która
wcześniej się nim zajęła, upewniła się, iż rozpoznał w nieprzytomnym pacjencie
swojego brata i wsiadł razem z nim do karetki, która miała ich zabrać do
szpitala. Miał wrażenie, że jadą bardzo długo, a przecież nie powinno tak być.
Pytał lekarza obok dlaczego tak jest, ten mu odpowiedział, że pobliskie
szpitale są przepełnione, a inne nie są na tyle wyspecjalizowane, by się nimi
zająć. Pokiwał mechanicznie głową, ledwo rejestrując jego słowa. Wpatrywał się
suchymi oczami w twarz Donghae - zazwyczaj tak jasną i radosną, a teraz
przybrudzoną smugami spalenizny. Szukał oznak, przyczyn, dla których jest
nieprzytomny, ale nie widział nic co by to wyjaśniało. Ręce miał tylko lekko
pokiereszowane i poparzone – usłyszał, gdy zapytał o bandaże. Widocznie
próbował znaleźć wyjście, gdy zawaliła się jedna ze ścian. Poza tym, nie
dostrzegli u niego żadnych poważniejszych obrażeń. Dlatego tak szybko jechali…
Nie wiedzieli co mu jest… Wyciągnął rękę i złapał delikatnie za leżącą na kocu
dłoń.
-
Hae… obudź się. Nie możesz mnie tu tak zostawić. Zrobiłeś mi kawał, ale to
wcale nie jest śmieszne, słyszysz? – mamrotał cicho do niego, tak by inni nie słyszeli.
– Wróć do mnie, głupku. Nie poradzę sobie bez ciebie…
