Trapped

Zespół: Super Junior

Pairing: Henry x OC

Rating: +16 

– Znów to czuję, wiesz? Ten ból, ten strach, tę… samotność.

– Ciii, już spokojnie, jestem tu, słyszysz? Jestem.

Zapach cytrusów, ciepło otaczających ramion, szorstkość bawełnianego materiału na policzku, który czuję, gdy opieram się na twym ramieniu. Tak, jesteś tu. Mimowolnie się uśmiecham.

– Dziś znów miałem ten sen – kontynuuję rozluźniając się powoli, gdy czuję twoją dłoń głaszczącą mnie po włosach.

– O naszym pierwszym spotkaniu? – cichy śmiech. Głęboki, z nutką ironii, którą potrafisz wpleść zawsze i wszędzie.

– Uhm – bezwiednie przechylam głowę, nadstawiając kark pod twoje palce. Ruch twojej ręki staje się bardziej leniwy, powolny, drażniący… Przechodzi mnie nikły dreszcz, który bez problemu wyczuwasz, ale na niego nie reagujesz.

– Opowiedz mi o nim – szept. Tak cichy, a tak głośno brzmiący w mojej głowie.

– Po co? Przecież znasz go na pamięć – pytam, choć i tak wiem, że kolejne godziny spędzę na rozpamiętywaniu każdej minuty tamtego dnia, każdej sekundy, którą spędziliśmy razem od tamtego czasu.

– Opowiedz – ciepły oddech owiewa moje ucho, niemalże jak wiosenny wiatr trącający liście za oknem. Ciekawe czy nadal tak samo szeleszczą jak kiedyś?

– Obserwowałeś mnie – szepczę równie cicho, mimo, że nikt nas teraz nie usłyszy. – Już od dawna. Wiedziałem o tym.

– Ale nie przeszkadzało ci to, prawda? – skóra twoich palców jest tak delikatna, gdy błądzi po moim karku. Tak samo delikatna jak moja.

– Nie, wiesz, że nie. Lubiłem, gdy na mnie patrzyłeś. Czułem się… potrzebny, chciany. Byłem…

– Wyjątkowy – dokańczasz. Zawsze trudno było mi w to uwierzyć i miałem problemy, by powiedzieć to na głos. Teraz też nie potrafię. – Powiedz to. Jesteś wyjątkowy.

– Jestem… wyjątkowy – jęczę. Twoje palce. Tak dobrze komponujące się z moimi, tak pasujące, wędrują teraz w górę i w dół po moich plecach, wywołując nikłe iskierki. Znów to się dzieje. Znów nie mogę zapanować nad reakcją mojego ciała, a ty dobrze o tym wiesz. Znasz każdą moją słabość. I wykorzystujesz ją z gracją wirtuoza grającego na swym ulubionym instrumencie.

– Mów dalej – ciepłe powietrze przenika przez moją bawełnianą koszulkę. Gorąco.

– Przyszedłeś wtedy, do mnie, do pokoju – mój głos drży. Czyżby z tych emocji, które mnie ogarniają? – Byłem smutny, bo przegrałem konkurs… Tak niewiele mi wtedy brakowało… – urywam. Wspomnienie wciąż jest bolesne mimo upływu czasu. Delikatnie mnie przytulasz. Trzęsę się, lecz nie z zimna.

– Jesteś najlepszy, wiesz o tym. Zawsze byłeś – twardy ton głosu, nie znający sprzeciwu. Uwielbiam go. I uwielbiam ten błysk w oczach, który się pojawia, gdy nim mówisz. To ta cecha, której ci zazdroszczę, bo mi jej brakuje.

– Nie… – zaczynam, lecz trudno mi dokończyć. Znów te palce, ciekawskie, cudowne palce błądzące po moim ciele. Wędrujące niestrudzenie, pokonujące przeszkody, jakim są ubrania. – Nie jestem… – wciąż próbuję coś powiedzieć, jednak swoim działaniem skutecznie zamykasz moje usta. Gryzę własną dłoń, by nie jęczeć głośno.

– Udowodnię ci, że jesteś wart wszystkiego, co najlepsze – kolejne ciche słowa, tak palące kojącym bólem. Największa sprzeczność, jaka istnieje, i którą wywołać potrafisz tylko ty. Uśmiecham się kiwając przyzwalająco głową. Ufam ci, tak jak wtedy, gdy usłyszałem po raz pierwszy te słowa, tylko…

– Nie zostawisz mnie, prawda? – wystraszony unoszę głowę, by spojrzeć w twoją twarz. W ciemne oczy okolone kręconymi blond włosami. Nie chcę powtórki, przypomnienia, nie chcę znów…

– Ciii… Nigdy cię nie zostawię. Zawsze jestem przy tobie, nawet kiedy tak nie myślisz – ciepły, uroczy uśmiech, tak uspokajający, tak… Wyginam się w twoją stronę, w kierunku twoich rąk.

– Błagam… – nie zniosę już dłużej tej tortury, tak bardzo chcę ciebie, całego. Twoje dłonie pobudzają, prowokują, krocząc po najintymniejszych zakamarkach mojego ciała.

– Tak piękny, tak czysty, tak… niewinny – kolejny powiew oddechu drażni moją nadwrażliwą skórę. Zaciskam palce na pościeli, gdy twoje powoli wyznaczają właściwy rytm. W górę i w dół, w górę i w dół. Moja klatka piersiowa unosi się dwukrotnie szybciej, chcąc doprowadzić odpowiednią ilość tlenu do płuc.

– Szybciej.. – proszę, łamiąc się w zaskakująco krótkim czasie. Uśmiechasz się, zadowolony, choć bez ironicznej satysfakcji. Ty po prostu wiesz…

– Tęskniłeś, prawda? Ja za tobą też – uwielbiam słuchać takich słów. Zwłaszcza, w takich chwilach jak ta, gdy doprowadzasz moją krew do wrzenia. Unoszę biodra w odpowiedzi na ruch twojej dłoni. Ciche skrzypienie metalowej ramy łóżka, dodaje temu wszystkiemu lekkiej pikanterii. Moja ręka żyje własnym życiem, gdy puszczam kołdrę i schodzę nią niżej. Brakuje tylko jednego, tylko…

– Tak niecierpliwy, tak spragniony… – rozumiesz moją niemą prośbę bezbłędnie. Odchylam głowę, w gardle tłumiąc głośny jęk i zagryzając do bólu wargi. Piekąca rozkosz wypełnia mnie całego, gdy wciąż mogę czuć ten cudowny dotyk. Góra i dół. Spływające krople potu. Gorąc. Wybuchająca czerwona mgła pod powiekami, gdy słyszę twój krzyk…

– Kocham cię, Mochi – ..i słowa, które są wszystkim.

***

– Kod niebieski u pacjenta numer 1-4-3. Powtarzam, kod niebieski u pacjenta numer 1-4-3.

– Zrozumiałam.

Kobieta w białym uniformie powoli odłożyła słuchawkę i sięgnęła po leżącą na biurku teczkę, z przypiętym do niej zdjęciem młodego mężczyzny o ciemnych oczach i kręconych blond włosach. Widniał na niej napis: Henry Lau – zaburzenie dysocjacyjne tożsamości.*

THE END

* zaburzenie dysocjacyjne tożsamości – to inaczej rozdwojenie jaźni, mówiąc potocznie. Tutaj możecie więcej poczytać na ten temat.